11. Mijn papa

Graag wil ik verder schrijven over mijn zwangerschap, maar dit weekeinde houdt mijn vader mijn gedachten nogal bezig, dus schrijf ik liever over hem. Het gaat namelijk niet zo goed met hem. Afgelopen donderdag is hij weer bij een dokter geweest en nu is hem voor het laatst verteld dat niemand meer iets voor hem kan doen. Dat is hard, maar ook niet helemaal onverwacht, zeker niet voor iemand die er zijn hele leven al naartoe leeft dat hij waarschijnlijk niet lang meer heeft. Hij is echt een medisch wonder.

Mijn vader is een heel bijzondere man. Hij is geboren tijdens de oorlog en tijdens de bevalling ging het mis. In die tijd sprak men niet over dat soort dingen, dus we vermoeden alleen maar hoe het gegaan moet zijn. Mijn opa, een nuchtere hardwerkende man, heeft waarschijnlijk een keuze moeten maken: moeder of kind. En daar de moeder al twee kinderen had, was die keuze snel gemaakt.

Echter, het kind bleek naderhand nog te leven. De dokter zei toen gelijk, dat ze hem niet lang gaven. Eén jaar zou hij nooit halen. Maar dat werd hij wel. Dan zou hij nooit kunnen lopen; met twee jaar stond hij op in de box. Dan zou hij spoedig in een rolstoel komen; tot op heden loopt hij nog steeds… Met dagelijks lijden, maar hij leeft. En daar ben ik dagelijks heel blij om.

Wat mijn vader precies mankeert is niet gemakkelijk uit te leggen en dat ga ik nu ook niet doen. In principe is hij niet ziek, maar zijn lijf heeft nooit kunnen volgroeien zoals het hoort, met als gevolg dat het kastje (letterlijk: de borstkast) te klein is en daaruit is heel veel ellende ontstaan. Ook zijn longen zitten dus in een te klein kastje, waardoor hij niet goed kan ademen. Hierdoor heeft hij een ophoping van kooldioxide in zijn longen en die is nu echt veel te hoog.

Ook ik ben mijn hele leven al gewend te praten over en bezig te zijn met de dood van mijn vader. Hij zou nu eenmaal niet lang bij ons zijn, dat was een feit. Toen in 1995 mijn moeder te overlijden kwam, was die schok dus echt heel groot en totaal onverwacht. Hoe kon het, dat je altijd wist dat één van je ouders zou gaan overlijden en dat ineens de ander zomaar wegvalt?! Het was onbegrijpelijk.

En nu, nu heeft dus de arts gezegd dat mijn vader echt niet lang meer heeft. Niet meer dan een half jaar is er gezegd en ik merk dat ik ineens zo’n tegenstrijdige gevoelens heb.  Aan de ene kant, ben ik blij voor papa, dat er daadwerkelijk aan zijn lijden een einde zal komen. Aan de andere kant is hij pas veel te kort opa, wil ik dat hij zijn kleinzoon langer mee zal maken en het liefst dat zijn kleinzoon op een leeftijd komt zodat hij zijn Nederlandse opa nog zal herinneren.

En tot slot merk ik, dat ik het niet echt geloven kan. Al zo lang zal hij er niet lang zijn en toch, ik ben inmiddels bijna 35, is hij er nog steeds. Zijn wil is sterk, dat weet ik. Maar zal hij sterk genoeg zijn? Of misschien beter gevraagd: wil hij nog wel sterk zijn?

Warme groet,
Mama Caroline

2 thoughts on “11. Mijn papa

  1. Lieve schat, dit had ik nog niet van je gehoord – dit is echt moeilijk voor je. We hebben al te lang geen contact. Ik zie je snel. Liefs en tot zaterdag. Hilde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s